Oda
Polecane strony:
Oda jest utworem lirycznym, pisanym ku czci bohatera lub bóstwa. Styl utworu jest podniosły, a treść poważna. Początkowo ody, pisane w starożytnej Grecji, wykonywane były przez chóry w czasie obrzędów religijnych i świeckich, np. igrzysk. Autorami byli Symonides z Keos, Bakchylides z Keos i Pindar. Ody Pindara – poświęcone zwycięzcom igrzysk – stawiane były za wzór dla jego następców. Miały określone formy – powtarzający się układ strof oraz schematyczne tematy. W treści była pochwała ojczyzny, następnie zwycięzcy igrzysk, odniesienie do mitu, cześć i szacunek oddane bóstwu oraz końcowy morał. Bardziej osobiste i przeznaczone już tylko do solowego wykonywania ody pisali w Grecji Safona i Anakreont, oraz łacińscy poeci, Owidiusz i Horacy. W renesansie i oświeceniu, oda była bardzo popularnym gatunkiem lirycznym, spotykanym zwłaszcza w utworach okolicznościowych. Ody tworzyli w tym okresie polscy poeci Jan Kochanowski i piszący po łacinie Szymon Szymonowic. W romantyzmie oda staje się utworem swobodnym, wychodzącym spoza obowiązujących dotychczas form antycznych. Ma charakter podniosły, manifestuje w emocjonalny sposób poglądy autora. Jako przykład tych nowoczesnych form, można wymienić w Polsce „Odę do młodości” Adama Mickiewicza lub „Odę do wolności” Juliusza Słowackiego, a spośród autorów zagranicznych, ody pisane przez J. W. Goethego, F. Schillera, G. Byrona, A. Puszkina. W XX wieku w odach niektórych poetów, m.in. J. Iwaszkiewicza („Ody Olimpijskie”) występuje podobieństwo do ody romantycznej w podniosłym i ekspresyjnym stylu.
Strony, które warto odwiedzić: