Tren
Polecane strony:
Nazwa „tren” pochodzi od greckiego słowa „thrēnos”, oznaczającego pieśń żałobną. Tren jest utworem lirycznym, dedykowanym bliskiej lub dalszej osobie zmarłej. Często była to osoba, czy osoby, znane i sławne – władcy, wodzowie, bohaterowie. Komukolwiek był ten utwór poświęcony, wyrażał w swojej treści wielki żal, tęsknotę, jakie odczuwane są śmierci tej osoby, przypomnienie jej zasług i osiągnięć. Stanowił również rodzaj pociechy dla żałobników. Twórcą trenu jest Symonides z Keos, żyjący w VI wieku p.n.e. Treny pisali także Pindar, Owidiusz, następnie Francesco Petrarca i Pierre Ronsard („Na śmierć Marii”). Według renesansowego humanisty Julesa-Césara Scaligera, przykład klasycznego trenu to tren składający się z pięciu części – wychwalającej osobę zmarłą, opisującej ogrom straty po jej śmierci, wielką boleść i żal, zawierającej pocieszenie dla pozostających w żałobie oraz napomnienie. Polska literatura ma również swoich autorów tego smutnego gatunku literackiego. Najsłynniejsze są treny napisane przez Jana Kochanowskiego po śmierci córki Urszulki. Tworzą one cykl trenologiczny, czyli zestaw samodzielnych trenów poświęconych jednej osobie i połączonych w jedną całość. Treny pisali również Daniel Naborowski, Zbigniew Morsztyn, Franciszek Dionizy Kniaźnin. Od XVIII wieku nastąpił zanik tego typu klasycznych utworów w literaturze polskiej, zdarzały się jednak w późniejszych okresach utwory wzorujące się na nich, jak na przykład cykl sonetów „Anka” Władysława Broniewskiego po śmierci córki.
Strony, które warto odwiedzić: